nerede kaldin?
Landmark.
.
But she expressed herself in many different ways,
Until she lost control again.
Neydi Adı?
Anormal olanın “normal olan, olağan olan”a dönüştürüldüğü; soruların, cevapsız kalmasından da öte tamamen ortadan kaldırıldığı, daha kötü durumda olmadığına şükür etmekten başka çaresi kalmayan bir neslin yetiştiği ve yeni çaresizliklere gark edilen bir milletin yaratıldığı, adalet kavramının nabza göre verilen şerbetten ibaret olduğu ve yaşama hakkının “bazen” hiç önem arz etmediği bir ülke var mı bildiğiniz?
Kütür kütür…
Sanal alemde herkes vitrinde yaşıyor. Kendini olduğu gibi değil olmak istediği gibi paketleyip duruyor. Mahremiyetinden gönüllü olarak vazgeçiyor. Düzenli aralıklarla kendi özeline girip çıkıyor. Bunda röntgenlik bir seyir değeri görüyor. Kendini saat başı ihbar ediyor. Sonunda haritada bir noktaya dönüşüyor.
Erik sevdası da bu manzaranın bir parçası. İnsanoğlu erik seviyor olmayı ilginç, paylaşılası ve fotojenik buluyor. Fotojeniklikten kastım şu. Aynı insanlar köfte de seviyorlar. Köfteye daha çok para veriyorlar. Ama kimse bu bilgiyi paylaşma ihtiyacı duymuyor. Köfte üzerine Facebook grubu kurulmuyor. Kimse bunu beğenmiyor. Nedeni çok açık. Köfte sevmek fotojenik değil. Yağlı, kokulu ve hayvansı… Bu bilgiyi paylaşmanın kişiliğe artı değeri yok. Bu gruba katılmanın aidiyet duygusunu yatıştıracak, bireyselliği parlatacak, imajı yükseltecek bir tadı yok.
Aslında bu gerçek insanlığın özünde var. Salondaki raflara sırtları görünecek şekilde dizilen Kubrick dvd’lerini ve içeri odalardaki çekmecelerin karanlığına gömülü porno dvd’lerini düşünün. İşte sanal alem bu tavrımızı yeniden; çok daha kurumsal, katmanlı ve hastalıklı bir biçimde düzenletiyor bize.
NOT: Facebook’ta “Çiğ Köfte” diye bir grup var ama o başka. Orada otantizmin ekmeğini yemecilik var.
Hakan Bıçakçı/Afili Filintalar
Güzel şeyler de oluyor.
- 09 Şubat 2012 22:00
- garajistanbul, İstanbul
breathe.
